ویروس ها و کرم های کامپیوتری این روزها به یکی از بزرگ ترین معضلات دنیای دیجیتال تبدیل شده اند.
این آفت دنیای مدرن در عین حال به ما می فهماند که انسان ها چه ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند. برای نمونه کارشناسان تخمین زده اند که کرم "مای دوم" تنها در ژانویه 2004 و در یک روز 250 هزار دستگاه رایانه را آلوده کردند و به این به آن معناست که به یک باره حداقل 250 هزار نفر در یک روز به دردی مشترک دچار شدند. جند سال پیش از آن ویروس "ملیسا" به قدری پرقدرت ظاهر شد که مایکروسافت و دیگر شرکت های بسیار بزرگ کامپیوتری را مجبور کرد سیستم ای میل خود را تا وقتی که ویروس شناسایی و مهار شود تعطیل کنند. ویروس "آی لاو یو" در سال 2000 هم همین میزان تاثیر را بر شرکت های کامپیوتری و کاربران رایانه ای بر جا گذاشت و داستان وقتی جدی تر می شود که بدانیم ویروس های ملیسا و آی لاو ویر به طرز شگفت انگیزی ساده بودند. به طور کلی می توان آلودگی های الکترونیک را این گونه دسته بندی کرد: ویروس های رایانه ای: یک ویروس رایانه ای برنامه است که بر روی برنامه های حقیقی سوار می شود. برای نمونه یک ویروس می تواند خود را به برنامه ای مثل یک برنامه "صفحه گسترده" متصل کند. هر بار که "صفحه گسترده" اجرا می شود، ویروس هم اجرا می شود و این شانس را دارد که دوباره تولید شود. ویروس های ای میلی: یک ویروس ای میل معمولا در پیام ای میل حرکت می کند و خودش را با ارسال خودکار به لیست نشانی هایی که در میل باکس قربانی وجود دارد تکثیر می کند. کرم های رایانه ای: یک کرم رایانه ای برنامه ایست که از شبکه های کامپیوتری و حفره های امنیتی برای تکثیر خود استفاده می کند. یک کپی از کرم شبکه را برای ماشین دیگری که حفره امنیتی مشخصی دارد جست و جو می کند و با یافتن حفره امنیتی در ماشین جدید؛ خود را در آن جا هم کپی می کند. با راه یافتن کرم به ماشین جدید چرخه دوباره تکرار می شود و کرم دوباره از این جا در ماشین های جدید کپی می شود. اسب های تروا: یک اسب تروا تنها یک برنامه کامپیوتری است. این برنامه اعلام می کند که کار خاصی انجام می دهد؛ مثلا می گوید که یک بازی است اما هنگامی که توسط کاربر اجرا می شود به ماشین صدمه وارد می کند؛ مثلا هارد دیسک ماشین را پاک می کند. ویروس های رایانه ای به این دلیل ویروس نامیده می شوند که با ویروس های بیولوژیک شباهت های زیادی دارند؛ مهم ترین شباهت این دو این است که هر دو از یک میزبان به میزبان دیگر منتقل می شوند. یکی دیگر از ویژگی های این دو این است که هر دو برای تکثیر شدن به یک میزبان نیازمندند و به تنهایی خطری را متوجه هیچ کس نمی کنند. یک ویروس رایانه ای هم برای این که تکثیر شود باید بر روی یک برنامه سوار شود. همشهری آنلاین |
